InfoCash

Artikel

Dreigende palestijnse escalatie in MO-conflict

Auteur: eliezeryair | geschreven op 21-01-2011

Het voortslepende conflict in brandhaard het Midden-Oosten gaat in 2011 naar alle waarschijnlijkheid een nieuwe en mogelijk beslissende fase in. De Palestijnse Autoriteit (PA) van Mahmoud Abbas (strijdnaam: Abu Mazen), waarin vertegenwoordigd de politieke vleugel van de vroegere terreurbeweging Palestine Liberation Organization (PLO) alsook de militaire vleugel Fatah ('de overwinning') heeft het plan opgevat om in september van dit jaar eenzijdig een onafhankelijke Palestijnse staat uit te roepen. Het uitroepen van deze staat zonder voorafgaande onderhandelingen met Israel, de VN of zelfs de regerende Hamas in Gaza kan olie op het vuur betekenen voor de relatieve rust in de regio. Verschillende Latijns-Amerikaanse landen hebben zich alvast uitgesproken als voorstander van een onafhankelijke Palestijnse staat, anderen staan er wat sceptischer tegenover, zoals Groot Brittannië die onlangs liet weten een dergelijke staat niet te zullen erkennen.


Ambassade

Veel hangt af van het standpunt van de Europese Unie. De EU heeft het zichtbaar moeilijk bij het bepalen van haar politieke standpunt in het Israelisch-palestijnse conflict. Zo wil de EU graag profiteren van de lucratieve handelsbetrekkingen met het westers georiënteerde en welvarende Israel echter financiert het via de achterdeur de PA TV die aanzet tot Jodenhaat, islamitisch terrorisme en de vernietiging van de staat Israël. De hoofdonderhandelaar van de PA Saeb Erekat zegt euforisch dat palestijnse diplomatieke missies in het buitenland en vooral Europa steeds meer de status krijgen van “ambassades van een bezet land”. De Israëlische krant Jerusalem Post wist onlangs te melden dat ongeveer 10 EU-landen van plan zijn de status van palestijnse vertegenwoordigingen in hun (hoofd)steden in de nabije toekomst op te waarderen tot volwaardige diplomatieke missies. De krant verzuimde echter te melden welke 10 landen dat precies zijn zodat niet is na te gaan of dit aantal klopt. Dit zou overigens ook betekenen dat de Palestijnse ambtenaren volledige diplomatieke immuniteit gaan genieten, een ware dreiging gelet op de terroristische achtergrond van enkele van deze ambtenaren. De landen volgen het voorbeeld van Noorwegen die tot grote bezorgdheid van Israel zo’n besluit recent nam. Ook hebben drie Zuid-Amerikaanse landen al onbesuisd besloten een Palestijnse staat met de grenzen van 1967 te erkennen. Maar zal het eenzijdig uitroepen van een onafhankelijke Palestijnse staat leiden tot een oplossing van het gewapende- en politieke conflict? Waarschijnlijk niet. Israel zal een dergelijke staat niet erkennen vanwege het simpele feit dat er geen onderhandelingen aan vooraf zijn gegaan. De palestijnen doen er alles aan om die vredesonderhandelingen uit te stellen en/of af te zeggen door het stellen van irreele voorwaarden vooraf. De ene keer zijn de palestijnen pas bereid te onderhandelen als Israel de bouw van nieuwe huizen in joodse nederzettingen stopt, de andere keer is er pas bereidheid als Israel niet meer bouwt in Israels hoofdstad Jeruzalem en weer een andere keer als Israel het recht op terugkeer van alle Palestijnse “vluchtelingen” erkend. Voorwaarden waar Israël niet mee akkoord gaat omdat bij eerdere akkoorden is afgesproken dat onderhandelingen over een definitieve oplossing zonder voorwaarden vooraf zullen plaatsvinden. De discussie over de Palestijnse staat, zo hopen de palestijnen, zal leiden tot vergroting van de internationale steun voor de palestijnse strijd tegen Israël. Palestijnse diplomaten dringen bij de diverse Europese landen aan op een erkenning vooraf van een palestijnse staat met de grenzen van 4 juni 1967.

Grenzen van 1967

 Voor veel landen zijn deze grenzen niet acceptabel omdat voor 1967 Jeruzalem binnen de Jordaanse invloedsfeer lag, evenals de complete Westelijke Jordaanoever. De Golan-hoogte was Syrisch grondgebied en de Gaza-strook was in handen van Egypte. Een erkenning van een Palestijnse staat met die grenzen zou een aardverschuiving betekenen in het Midden-Oosten. Jeruzalem zou in tweeën gedeeld worden (het armere Arabische Oost- en het rijke Israëlische West-Jeruzalem) en ook de oude stad met zijn vele christelijke, islamitische en vooral joodse heiligdommen – waarvan de westelijke tempelmuur de belangrijkste is – zou een bestuurlijke verandering ondergaan. De vrije toegang tot de stadsdelen zou niet meer vanzelfsprekend zijn net als dat niet was voor 1967. De westelijke Jordaanoever zou moeten worden ontruimd, de Israëlische kolonisten zouden moeten terugkeren naar het Israel binnen de zogenoemde “groene lijn”. De Golan-hoogvlakte, voor 1967 Syrisch grondgebied, zou moeten worden teruggegeven aan Syrie of in ieder geval de Palestijnse Autoriteit met het gevaar dat de hoogvlakte opnieuw een uitvalsbasis wordt voor militaire acties tegen Noord-Israel (omgeving meer van Galilea). In de Gaza-strook zou niets ten goede veranderen. De terreurbeweging Hamas, die streeft naar de 'bevrijding' van Palestina en de vernietiging van Israel, maakt hier al sinds de moedige eenzijdige terugtrekking van Israel in 2005 bruut de dienst uit en voert een waar islamitisch schrikbewind uit over de eigen bevolking (schending mensenrechten en internationale conventies) en deinst bovendien niet terug voor terreuraanslagen (raket-aanvallen) op de joodse bevolkingscentra  in Zuid-Israel. Wel zou het nieuwe onafhankelijke palestijnse bestuur van de pas-ontstane staat onmiddellijk nog meer in conflict raken met het door het islamitische bewind in Iran gesteunde Hamas in een strijd om macht en fundamentele uitgangspunten als de formele erkenning van een joodse staat Israel, een erkenning waar de orthodox-islamitische Hamas zich nooit aan zal committeren. De terreurbeweging is een palestijnse afsplitsing van de Egyptische Moslimbroederschap en heeft in een zesendertig artikelen tellende Handvest  uit 1988 vastgelegd dat de organisatie de vernietiging van Israël nastreeft.  Nabil Sha'ath, een ander lid van het PA-onderhandelingsteam die vorig jaar nog aangaf dat joden uit de palestijnse gebieden moeten vertrekken en dat 4,7 miljoen palestijnse vluchtelingen naar Israel moeten verhuizen, gaf aan dat de palestijnen geen genoegen nemen met minder dan een onafhankelijke staat met de grenzen van 1967, met de stad Jeruzalem als hoofdstad van de palestijnse staat en het "recht op terugkeer" naar hun oude woonplaatsen (lees: Israel) voor de “vluchtelingen”. Dat dit gelijk staat aan de opheffing van de onafhankelijke joodse staat Israel lijkt hem niet te deren. Sha'ath dreigde zelfs met oorlog toen hij zei dat “Een Palestijnse staat zal ontstaan, hetzij door middel van onderhandelingen of door middel van gewapend verzet”. De oorlogshitser deed zijn dreigende uitspraken op het moment dat er nog onderhandelingen liepen met de Israëlische regering onder Netanyahu. Het is te hopen dat de Europese landen zich onder de enorme druk van de palestijnse lobby niet laten misleiden. Een te vroege uitspraak over palestijnse onafhankelijkheid legt de verantwoordelijkheid voor de desastreuze gevolgen daarvan bij deze landen. Beter zou het zijn Palestijnse soevereiniteit te bereiken via de weg van de geleidelijkheid en onderhandeling, wederzijdse afspraken gemaakt in respect voor elkaar, zonder voorwaarden vooraf en onder internationaal toezicht. Het conflict leent zich niet voor ambitieuze avonturen en alleen wijze besluiten kunnen leiden tot een structurele vredesoplossing.