InfoCash

Artikel

Obama en Israel

Auteur: eliezeryair | geschreven op 13-11-2010

In 2008 werd de relatief onbekende democraat Barack Obama gekozen tot de 44e president van de Verenigde Staten. Hij versloeg zijn republikeinse tegenstander John McCain en werd daarmee de eerste zwarte president. Wereldwijd was er veel lof voor zijn programma en er ging een golf van optimisme door de wereld niet in de laatste plaats door de beloften door Obama voor sociale verandering binnen Amerika en zijn voornemens voor verandering in de wereld. “Yes, we can” werd een synoniem voor onder meer pogingen tot hernieuwde vredesonderhandelingen in de brandhaard Midden Oosten tussen Israel en de palestijnen. Nu, bijna 2 jaar na de verkiezing van Obama, lijkt het alsof het dolle enthousiasme wereldwijd is ingezakt. Obama heeft zeker voor wat betreft zijn politieke voornemens in het Midden Oosten conflict weinig tot niets waar gemaakt. Boze tongen beweren zelfs dat hij de meest anti-Israel president is die Amerika ooit heeft gehad.


campagne

Ondanks een relatief klein aandeel in het Amerikaanse kiezerskorps (2%) zijn de Amerikaanse joden altijd zeer belangrijke geldschieters geweest voor de peperdure en dollarsverslindende verkiezingscampagnes. Kandidaten voor het presidentschap vergeten daarom nooit om vlak voor de verkiezingen langs te gaan bij juist joodse groeperingen en Israel-lobby groepen als AIPAC (American Israel Public Affairs Committee). Joodse Amerikanen zijn goed voor een kwart van alle verkiezingsbijdragen en zelfs van 40 procent van alle bijdragen voor de Democratische Partij en het binnenhalen van de joodse stem kan in grote staten als New York en Florida de overwinning opleveren. Reden genoeg dus voor Obama om tijdens zijn verkiezingstournee een harde confrontatie met en publiekelijke kritiek op Israël zoveel mogelijk te vermijden. Sterker nog, Obama sprak zich tijdens de verkiezingscampagne uit op een manier die alleen steun betekende voor de Israëlische standpunten in het conflict. Obama wendde zich direct tot de inwoners van Israël en daarmee ook indirect tot de joodse Amerikaanse kiezers. Hij toonde zich een voorstander voor hervatting van de vastgelopen vredesonderhandelingen tussen Israel en de palestijnen maar sprak zich ook duidelijk uit voor een joodse staat Israel. “Wat voor overeenkomst er ook komt, Israël moet een joodse staat blijven”. Obama sprak zich tevens uit voor een palestijnse veiligheidsmacht, die Israël moet vrijwaren van aanvallen van militante facties. Hij was tegen het aanknopen van gesprekken met de islamitische terreurorganisatie Hamas zolang die militante moslimorganisatie het bestaansrecht van Israël arrogant ontkent. En in een toespraak tot AIPAC zei Obama: “Ik zal een standvastige betrokkenheid met Israëls veiligheid meenemen naar het Witte Huis. Ik zal ervoor zorgen dat Israël zich tegen elke dreiging kan verdedigen – van Gaza tot Teheran.” Pro-Israel retoriek dus die er uiteindelijk toe leidde dat zijn aanhang onder joodse kiezers – ondanks het door zijn tegenstanders verspreidde gerucht dat hij een moslim zou zijn – op een goed gemiddelde bleef: 78 procent. Dit was niet in de laatste plaats te danken aan zijn uitspraak tijdens een toespraak voor de joodse pro-Israëlische lobbygroep AIPAC in Washington dat Jeruzalem de hoofdstad van Israël moet blijven. Saillant detail is dat de Amerikaanse ambassade zich in Tel Aviv bevindt en ook tijdens de regeringsperiode van Obama niet is verplaatst naar Jeruzalem.

kritiek

Met zijn in de afgelopen jaren geuite kritiek op het politieke beleid van de Israëlische regering van Benjamin Netanyahu en zijn recente opmerkingen in de Indonesische hoofdstad Jakarta maakt Obama opnieuw geschiedenis en verdient hij de niet benijdenswaardige titel van meest anti-Israël president in de Amerikaanse geschiedenis. In Jakarta gaf hij opnieuw blijk van zijn grote ongenoegen en benadrukte hij zijn verzet tegen het voorgenomen beleid van de gekozen regering van Israël. Hij uitte kritiek op het voornemen van Israel om nieuwe appartementen te bouwen in Jeruzalem voor de gestaag groeiende Israëlische bevolking. Juist in Jeruzalem, de hoofdstad van Israël. Het Israëlische ministerie van binnenlandse zaken maakte wereldkundig maar liefst 1300 nieuwe woningen te willen bouwen in Oost-Jeruzalem. Obama zei verrast te zijn door de aankondiging van de bouwplannen. Hij verweet de Israëliërs te weinig te ondernemen om de vredesonderhandelingen tot een succes te maken. Over de tot nu toe ondermaatste palestijnse bijdragen aan het vredesproces zweeg Obama wijslijk.
Obama koos bewust voor Jakarta om zijn uitspraken te doen. Indonesië voert een duidelijke anti-Israel koers. Het Islamitische land is zeer intolerant ten opzichte van andere godsdiensten dan de islam en het is juist in dit land dat Obama zijn eenzijdige en oneerlijke uitspraken deed en niet bij voorbeeld in Zuid-Korea, het volgende land op zijn reis door de regio. En dat terwijl hij slechts 24 uur in Indonesië verbleef. Het lijkt erop dat hij heeft gewacht tot hij “thuis” was, Indonesie is tenslotte het land waar Obama zijn jeugd heeft doorgebracht en waar hij ook naar school is gegaan. Saillant detail is dat Obama in zijn jeugd een katholieke basisschool bezocht waar hij ingeschreven stond als Moslim en later de State Elementary School Menteng 01, een elitaire moslimschool. Als zoon van een islamitische vader is hij volgens de sharia automatisch moslim, ook al praktiseert hij de religie niet.

Hamas

Het kan haast niet anders of Obama is beïnvloed door de streng-islamitische scholing die hij heeft genoten. En ondanks zijn slimme campagne tijdens verkiezingstijd laat hij nu keer op keer zijn ware gezicht zien als het gaat om de situatie in het Midden Oosten en zijn beeld van Israël. Was Obama tijdens zijn kandidaatschap nog een fervent tegenstander van besprekingen met Hamas - de VS beschouwen Hamas officieel als een terroristische organisatie en steunen nog altijd de Israëlische boycot – inmiddels is Obama een stuk pragmatischer. Om tot vrede te komen in de vorm van een tweestatenoplossing, waarbij de Palestijnen hun staat zouden uitroepen in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever, zal ook met Hamas gepraat moeten worden in plaats van alleen met de Palestijnse president Abbas. Obama is een wolf in schaapskleren gebleken en is dus nu van mening dat Israel moet praten met de terreurbeweging die het bestaan van Israel als onafhankelijke joodse staat niet erkent, die raketten afschiet op burgerdoelen in Israël en die bovendien de ontvoerde Israëlische militair Gilad Shalit in strijd met alle internationale conventies al sinds 1996 op een geheime plek in de Gazastrook vasthoudt. Obama heeft van de zaak Gilad Shalit geen halszaak gemaakt. Sterker nog: de Amerikaanse regering maakt geen einde aan haar contacten met Hamas [in Syrië], maakt geen einde aan de druk op de Israëlische regering die Hamas alleen maar sterker maakt. Obama’s plan voor een extra bedrag van 400 miljoen dollar steun aan Hamas wordt niet geannuleerd en de Verenigde Staten maakt geen gebruik van haar positie in de VN-Veiligheidsraad om Turkije aan de kaak te stellen voor het leveren van materiële steun aan Hamas.

Jeruzalem

Obama kiest bewust niet voor het bereiken van welke consensus dan ook en doet niets aan het herstel van zijn inmiddels versleten mandaat. Hoe zou hij dat kunnen doen? De Amerikaanse president zou moeten aankondigen dat de Amerikaanse ambassade in Israël onverwijld zal worden verplaatst — naar Jeruzalem.
Een dure aangelegenheid en daarmee onmogelijk zeggen tegenstanders. Maar de historische feiten liggen anders. Elke Amerikaanse ambassade in de wereld is gevestigd in de hoofdstad van het gastland. Toen Oost- en West-Duitsland twintig jaar geleden werden verenigd tot het nieuwe Duitsland werd door de nieuwe Duitse regering de verdeelde stad Berlijn aangewezen als de hoofdstad. De Amerikaanse ambassade in Bonn pakte onverwijld gehoorzaam de verhuisdozen in en verhuisde in 1999 – tien jaar na de val van de muur - naar Berlijn. Door de Amerikaanse ambassade te verplaatsen naar Jeruzalem, kan Obama de Israëli’s gerust stellen en laten zien dat de Verenigde Staten niet van haar historische alliantie met Israël zal afzien. De meeste Israëli’s geloven namelijk niet meer dat Obama een vriend is van Israel.