InfoCash

Artikel

Privateering, Mark Knopfler

Auteur: MusicGirl1 | geschreven op 10-09-2012

Ben al sinds Dire Straits, zeer te spreken over de gitaar talenten van Mark Knopfler. Maar..., Mark heeft zich in de loop van de jaren ook ontwikkeld tot een een geweldige songwriter. Graag deel ik, hoe ik zijn nieuwe plaat Privateering ervaar.


Playing the blues:

Het eerste wat opvalt,  als je Privateering luistert, is de behoorlijke hoeveelheid echt blues-getinte songs. Sterker nog, er zijn er een aantal die zo traditioneel de blues zijn als het maar zijn kan. Iets wat mij persoonlijk wel bevalt. Het is opvallend, om Mark al slide gitaar spelend te horen op deze plaat, uiteraard iets wat in de blues en blues-rock niet mag ontbreken.  

 

Vervlogen tijden en de vrijbuiterij:

De titel, Privateering, verwijst naar de term vrijbuiterij. Ik vind het wel een mooi concept. hoe Mark in interviews het onderweg zijn tijdens een tournee vergelijkt met het leven van de vrijbuiters uit vervlogen tijden. Zijn band zou je kunnen vergelijken met de scheepscrew, met Mark als hun kapitein.

De titelsong klinkt dan ook alsof het echt als een zeemanslied is geschreven. Ook de tekst beschrijft op een mooie manier het leven van een vrijbuiter in de traditionele bekenis van het woord. Bij mij roept het nummer inderdaad beelden op, zoals we die wel uit piratenverhalen kennen, of uit fillms en boeken over de scheepvaart (denk aan de tijd van de VOC en schepen als de Amsterdam of de Batavia).

 

De crisis:

Ook Mark (net als op Wrecking Ball, van Bruce Springsteen), heeft een aantal nummers geschreven over de effecten de crisis op de gewone, hard werkende mens. Voordat Dire Straits bekendheid kreeg, heeft ook Mark het zeker niet altijd even gemakkelijk gehad. Uit die ervaringen kon hij dus putten, voor het schrijven van de songs voor dit album. Ik waardeer het, dat de artiesten waar ik zelf graag naar luister, een onderwerp als de crisis niet schuwen. Ik vind het belangrijk, dat muzikanten maatschappelijk betrokken zijn.

 

Privateering, algemeen:

Als ik naar het album in zijn algemeenheid, kijk, vind ik Marks eerste dubbel album meer dan geslaagd. De muzikale kwaliteits is (zoals eigenlijk altijd in Marks geval) weer enorm hoog. Mooie, goed in elkaar stekende nummers met prima gitaarpartijen. Marks gitaartalent zit hem nog steeds in het feit, dat zijn gitaarspel altijd naadloos aanlsuit bij de sfeer van de nummers. Less is more zeggen we dan, je hoeft niet altijd bij wijze van spreken 100 noten per seconde te spelen om een goede gitarist te zijn. Sfeervol gitaarspel is een kunst, eentje die Mark nog steeds tot in de puntjes beheerst.

Mijn favoriete tracks van dit mooie dubbel album:

-Privateering (vanwege de beelden die dit nummer oproept)

-Go love (muzikaal erg mooi, ook qua tekst een prachtige relationship-song)

-Kingdom of gold (denk maar eens na, over de maatschappelijke betekenis van dit nummer)

-Hot or what (Lekker blues nummer, met qua tekst de nodige zwarte humor)

-Gator Blood.(Gewoon ouderwets lekkere bluesrock)

Kortom, dit album is echt zo'n muzikale ruwe diamant, waar je echt de tijd voor moet nemen. Neem er tijd voor en geniet er van, zou ik zeggen. Het is een dubbel, maar de muziek zal je niet gaan vervelen.

Groet, Maaike