InfoCash

Artikel

Het afscheid van Gerald Sibon, deel 1

Auteur: casper4444 | geschreven op 29-04-2012

Nog een paar wedstrijden en dan zit het erop voor Gerald Sibon. De 38-jarige spits won in negentien jaar profvoetbal drie landstitels, zes bekers en nam deel aan de Olympische Spelen in Peking. Hij speelde onder meer in de Premier League, de Bundesliga en in Australië.


Gerald Sibon

Hoewel Gerald Sibon zich de laatste jaren wat dieper in zijn ziel liet kijken, is hij nooit helemaal te doorgronden geweest. Een leven lang omgeven door een zweem van cynisme en arrogantie. Intelligente man. Artistieke en flegmatieke voetballer van alles of niks. Raadselachtig tot het einde, zowel op als buiten het veld. 'Het heeft een beetje aan me gekleefd', zegt Sibon. 'Of je bent liefhebber van voetballer Sibon of je bent anti. Je weet het niet bij mij, in één wedstrijd kan ik én briljant zijn, maar ook zo spelen dat mensen zeggen: Tsjongejonge, het is weer helemaal niks. De laatste jaren werd het gat tussen die twee uitersten gelukkig wel minder. Maar het is niet zo dat schoonheid bij mij voor efficiëntie gaat, zoals wel wordt beweerd. Ik heb heus ook lelijke doelpunten gemaakt. Ik ben niet zoals Dennis Bergkamp, dat was een sierlijke perfectionist. Als je mij ziet lopen denk je niet: Dat is mooi om naar te kijken, daar zet ik even een muziekje onder.' Sibon heeft wel gemerkt dat zijn houding gedurende zijn carrière een discussiepunt was voor mensen. 'Ben ik arrogant? Misschien wel', zegt hij. 'Ik heb me in elk geval nooit iets van het publiek aangetrokken, niet als het goed ging, maar oko neit als het slecht ging. Ik wil niet afhankelijk zijn van de emoties van anderen. En ik heb zeker geen zin mezelf steeds te moeten verantwoorden. Mijn vrouw hoot het ook zo vaak: ''Als je een keer met Gerald hebt gesproken, dan is het best een aardige jongen''. Maar moet ik dan met iedereen gaan praten? Dat wil ik helemaal niet. Misschien is dat arrogant, dat is dan maar zo, ik vind het geen vervelende eigenschap. Gertjan Verbeek zei altijd: ''Het is niet jouw probleem. Als mensen problemen met jouw houding hebben, dan moeten zij daar wat aan doen''. Mij wordt ook een laconieke, nonchalante houding op het veld verweten, maar dat is het niet. Ik ben zeker niet onverschillig, ik wil altijd winnen. Het kan er alleen wel onverschillig uitzien, nou en.'

Stoppen

De voetballer kan met een gerust hart afscheid nemen, hij maakte dit seizoen twee doelunten die hij nodig had. Door zijn goal tegen Roda JC heeft de spits nu tegen elke Eredivisieploeg gescoord. En zijn treffer tegen RKC Waalwijk maakte van hem de alltime topscorer van SC Heerenveen in de Eredivisie. Dat doelpunt komt zeker in zijn persoonlijke topvijf. Met de rug naar het doel controleerde de aanvaller een lange bal en met een kunstzinnige aai lobte Sibon de bal in de bovenhoek. Het juichen erna was minstens zo mooi. Toen de bal langs het net zacht naar beneden gleed, verzette de oude meester geen stap. Met het hoofd iets gebogen bracht Sibon zijn armen hoog en wij de lucht in. Als een componist die na zijn magnus opus voor de allerlaatste keer het applaus in ontvangst neemt. Missie volbracht, klaar om te stoppen. Dat besluit werd makkelijker toen SC Heerenveen een aantal weken geleden bekendmaakte volgend seizoen niet langer met hem door te willen. 'Ik hoef niet te wennen aan het idee dat ik straks geen voetballer meer ben', zegt Sibon. 'Toen ik de beslissing nam, was het voor mij meteen klaar. Het lastigst was het om mijn vader te bellen en te zeggen: Pap, ik stop ermee. Dat was voor ons beiden een emotioneel moment. Mijn ouders zijn twintig jaar lang achter me aan gereisd, ik pak ook van hun iets af, althans zo voelt het. Ik snap dat Heerenveen met de jeugd door wil, maar de club gaf me gelijk te kennen dat ik ook niet op een andere manier actief kon blijven. Dat doet me wel wat. Op dat moment was ik ook wel klaar met SC Heerenveen. Ik had namelijk wel voor ogen in een andere functie bij de club door te gaan. Ik ben daar best teleurgesteld over, helemaal gezien mijn staat van dienst bij Heerenveen. Ik heb, geloof ik, toch het een en ander voor Heerenveen betekend. Ik ga nu misschien ook weg uit Friesland, ik heb hier niets meer voor te blijven. 'Het laatste half jaar was Sibon meer met zijn lijf en pijntjes bezig dan met voetbal. 'Je probeert fit en betrokken te blijven en veel te trainen, terwijl het soms verstandiger is te rusten. De beslissing helemaal te stoppen is ook makkelijker doordat voetballen me steeds meer moeite kost. Het lukt me niet dat nog een jaar op te brengen. Ik zal de jongens, het latje trappen na de trainingen en het slap geouwehoer in de kleedkamer nog het meest missen.'

Opscheppertje

Het begon eigenlijk allemaal 32 jaar geleden, in Dalen. In het dorp tussen de molens leefde het voetbalgezin Sibon. Vader Henk was linksbuiten in het eerste van VV Dalen en moeder Ali stond bij de dames in de spits. Van de drie kunderen - Harjan is de oudste en André en Gerald zijn een tweeling - was al snel duidelijk dat Gerald het meeste talent had. 'Voetbal is iets wat ik van kinds af aan heb beheerst,' zegt Sibon. 'Het heeft er ook voor gezorgd dat ik iets ben. Ik was als kind altijd beter dan de rest. Als ik eraan kwam, zeiden ze: Hé, dat is die jongen die zo goed kan voetballen. Zelf dacht ik dat ook bij sommigen, maar ik zei het niet. Ik wilde zelf de beste zijn. De norm in die tijd was bij ons niet of dat je aardig was, maar of je goed kon voetballen. Ik was niet leuk als kind wat dat betreft. Ik was een opscheppertje, ik wilde alles winnen en ging jankend van het veld als dat niet lukte. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen mij even aardig vond. Ik zit er niet mee, zo was het nou eenmaal, maar het is ook niet iets om heel trots op te zijn. 'Martin Koeman lokte het talentje op vijftienjarige leeftijd naar FC Groningen. Maar het strenge doch rechtvaardige regime in het internaat was niets voor Sibon, die gewend was veel gedaan te krijgen. FC Twente haalde de spits vervolgens weg uit Dalen en stalde hem in het tweede. 'Toen ik achttien jaar was en bij FC Twente kwam, dacht ik dat ik de koning was', verteld Sibon. 'Moest Jan van Halst een poortje, dan kreeg hij hem ook keurig door de benen. Ik werd daarna wel over de hekken geschopt, naar dat deerde me niet. Ik liep rond alsof ik het voetbal had uitgevonden, dat kan natuurlijk helemaal niet. Ik had helemaal geen besef van wat betaald voetbal eigenlijk inhield. Ik was alleen plezier aan het maken, was veel te friool. Ik was niet eens teleurgesteld toen ik er weg moest, ging ik toch gewoon ergens anders voetballen. Ook bij VVV had ik die laconieke houding nog. Pas bij Roda JC, toen ik echt ging presteren, had ik wel door dar er meer bij kwam kijken.'