InfoCash

Artikel

Het afscheid van Gerald Sibon, deel 2

Auteur: casper4444 | geschreven op 29-04-2012

Het tweede deel van het afscheid van Gerald Sibon, wat ditmaal gaat over zijn carrière bij Ajax en PSV, zijn sportieve hoogtepunten en natuurlijk het afscheid van de o-zo veel scorende spits van SC Heerenveen.


Ajax en Psv

Met de Limburgers pakte hij voor het eerst de beker, hij zou er in zijn carrière nog vijf winnen. Maar de echte bekroning voor zijn goede spel kwam in de vorm van een transfer naar Ajax. 'Daar lag het niveau zo veel hoger dan bij Roda JC. Ik had wel het gevoel dat ik het aankon, al had ik soms wel moeite met het tempo. Ik heb niet genoeg tijd gehad om eraan te wennen, maar ik heb ook nooit het idee gehad dat ik recht had op een plek bij Ajax. Ik had Shota Arveladze voor me, die schoot er 25 in, wat moet ik dan nog zeggen? Hetzelfde geldt nu bij SC Heerenveen, Bas Dost heeft er al 28 in liggen, dan kan ik toch geen basisplaats meer eisen? Ook al was ik nu 23 jaar, dan had ik nog niet gespeeld. Bij PSV hetzelfde verhaal. Ik zad mijn overgang in 2004 van Heerenveen naar Eindhoven echt niet als een tweede kans in de top. Revanchegedachtes zijn me vreemd, ik wilde er gewoon slagen. Mensen zeggen ook dat ik bij PSV voetballend beter was dan Jan Vennegoor of Hesselink, dat ik verder in mijn denken was. Dat zal allemaal wel, maar Jan was op dat moment beter voor de ploeg, punt. De spits is er trots op dat hij bij PSV met Guus Hiddink heeft gewerkt. Bij Ajax had hij echter totaal geen klik met eerst Morten Olsen en later Jan Wouters. 'Ik weet nog goed dat ik in de bus voor uitwedstrijden de spelers telde om te kijken of ik bij de selectie zat of dat ik op de tribune moest plaatsnemen. Als Heini Otto (destijds assistent-trainer) met een kaartje voor de tribune bij me kwam, ging ik door de grond. Destijds dacht ik: Heeft die Olsen de ballen niet om zelf naar me toe te komen? Terwijl ik nu waarschijnlijk hetzelfde zou doen, het is gewoon een zakelijke mededeling, niets meer en niets minder. Ajax is de absolute topsport, bij Heerenveen heerst een subtopsportcultuur, dat zijn echt twee totaal verschillende werelden. En ik hou er wel van: als je niet goed genoeg bent, val je af. Ook al betreft het mezelf. Of ik in de top mislukt ben, weet ik niet, maar misschien heb ik er daarom bij Ajax en PSV niet het maximale uitgehaald. Ik ben een vrije geest en volledig onafhankelijk. Als het goed met me gaat, is dat voldoende, dan kan ik wel leven. Ik heb me nooit puur gefocust op het voetbal, de kwaliteit van leven naast het voetbal vind ik ook heel belangrijk.'

Sheffield en Neurenberg

Sibon speelde in zijn carrière zowel in de Premier League als de Bundesliga. In het seizoen 2006/2007 bevrijdde 1. FC Nürnberg de spits vanuit zijn moeilijke positie bij PSV, maar een succes werd het allerminst. 'Sportief was het een ramp, mijn slechtste seizoen heb ik in de Bundesliga gehad', vindt Sibon. 'Het was het Vennegoor-verhaal, trainer Hans Meyer koos niet voor mij, maar voor een ander. Toch heb ik genoeg uit mijn verblijf in Duitsland gehaald. Je leeft met je gezin in het buitenland, leert weer andere mensen en een andere cultuur kennen. Neurenberg ligt dicht bij Praag en München, het leven buiten het voetbal was er goed. Maar meer ook niet.' Over zijn periode bij Sheffield Wednesday heeft Sibon genoeg te vertellen. Hij zat er vanaf 1999 dan ook drieënhalf jaar. In zijn eerste seizoen scoorde hij zowel uit als thuis tegen Arsenal, maar The Owls degradeerden toch. De meeste tijd bracht hij dus door op het tweede niveau. 'Sheffield Wednesday was geweldig, zelfs toen we degradeerden. De First Division was een soort cultvoetbal. En hoewel ik het vooral van voetbal moet hebben en niet van de kick-and-rush heb ik daar toch prima gepresteerd. Mijn beste tijd heb ik zelfs als linkshalf gehad en ik heb er nog redelijk veel gescoord ook. Ik werd twee keer op rij Speler van het Jaar.' 

Sportieve hoogtepunten

Gerald Sibon kwam gedurende drie periodes uit voor SC Heerenveen en noemde de Friese club vorig jaar nog zijn thuis. In zijn tweede periode van 2007 tot 2010 als aanvaller liet hij wellicht het beste voetbal van zijn hele carrière zien. 'Toen heb ik voetballend de leukste tijd beleefd, zowel op het veld als daarbuiten paste ales. Ik speelde de eerste wedstrijden samen met Alfonso Alves, maar die werd al rap verkocht vanwege zijn prestaties. We hadden toen met Miralem Sulejmani, Danijel Pranjic en Michael Bradley ongelooflijk veel kwaliteit. Voor een wedstrijd keken we elkaar aan en zeiden voor de grap: 'Wordt het vandaag drie of vier nul?' 'Die periode werd afgesloten met de bekerwinst in 2009, toen ik de laatste strafschop erin schoot. Van die bekerfinale tegen FC Twente heb ik toch meer genoten dan van al die andere die ik heb gespeeld. In 1997 met Roda JC had ik na de halve finale niet eens het besef dat we de finale hadden bereikt. Drie jaar geleden wist ik echt hoe mooi het zou worden, ik wilde er echt heel bewust van genieten. De ontlading na die laatste penalty zal ik nooit vergeten.' Een ander sportief hoogepunt voor Sibon waren de Olympische Spelen in China in 2008. Als dispensatiespeler nam Foppe de Haan de spits op 34-jarige leeftijd mee. 'Ik vond het ook geen gek idee, Foppe had er goed over nagedacht', zegt Sibon. 'Het is er helaas niet helemaal uitgekomen, ik had moeite met het klimaat. Ik viel in een wedstrijd vijf kilo af en moest daarna drie liter water drinken om het vochtverlies op te vangen. Ik heb wel mijn aandeel en bijdrage gehad, ben met twee doelpunten alltime topscorer maar ik had er veel meer van verwacht.'

Het afscheid

Op 6 mei 2012 speelt Sibon zijn laatste wedstrijd. In het Abe Lenstra Stadion is Feyenoord de tegenstander. 'Ik hoop niet dat ik een traantje moet wegpinken. Ik ga er niet van uit, maar toen ik trouwde ging het ook spontaan. Ik verwacht ook geen groot spektakel, dat hoeft ook weer niet. Toen ik in 2010 afscheid nam van Heerenveen, speelden we de laatste wedstrijd in De Kuip tegen Feyenoord. Een kwartier voor tijd werd ik gewisseld, zelfs van Het Legioen kreeg ik een staande ovatie. Terwijl ik toch Ajacied ben geweest. Dat deed me wel wat. Er wordt nu een boek over me gemaakt en de eerste keer dat de schrijver me dat vroeg, was ik heel verbaasd en vroeg ik waarom. Waarop hij zei: ''Waarom niet?'' Ja, waarom eigenlijk ook niet. Het is geen arrogantie, maar kennelijk heb ik toch iets gedaan waardoor de mensen mij waarderen. Terwijl ik alleen denk: Ik ben alleen mezelf geweest.